Nie wiem, kiedy przestałem czuć. Nie kiedy przestałem się uśmiechać – to przyszło później. Najpierw było tylko zmęczenie. Takie głębokie, oblepiające kości, jakby ktoś wyssał ze mnie światło. Potem przyszła obojętność. A teraz… teraz jest tylko pustka.
Mam depresję. Ale nikt tego nie wie. Nawet najbliżsi. Bo jestem facetem. Bo nie wolno mi się rozkleić. Bo przecież „mam być silny”. Bo płacz to słabość, a słabości się nie pokazuje.
